środa, 26 marca 2014

Wanted: Horacy

Zainspirowana dyskusją pod jednym z postów pewnego Poety chciałabym złożyć deklarację, że jeśli się obrzydliwie wzbogacę, zostanę mecenasem sztuki. Dlaczego?

Po pierwsze, pieniędzmi trzeba się dzielić. Tak już mam, że jak mam to się dzielę. Możliwe, że to właśnie stoi mi na przeszkodzie do rzeczonego obrzydliwego bogactwa in spe, ale nie o tym chcę mówić.

Po drugie, na mecenasa sztuki patrzy się jak na osobę, która już sama nie wie, co zrobić ze swoją wielką fortuną – nakarmiła już wszystkich ubogich, ufundowała już sprzęt do wszystkich szpitali, sfinansowała badania nad Ebolą, a kasa jak leżała w sejfie tak leży. Tak, celuję w konkurencję dla Fortu Knox (za dużo Bonda, wiem).

Po trzecie, miałabym realny wpływ na to, co się dzieje w sztuce, a to taki obszar działalności, który leży mi na sercu. Tak więc programowo nie finansowałabym dziwadeł, które wyrażają siebie przez sikanie, ruchy frykcyjne czy wymioty. A to dlatego, że każdy umie to robić, tylko nie każdy się tym chwali.

Moje kryteria:
a) Test króla Łokietka– każdy, kto chciałby moją forsę, musiałby powiedzieć kilka słów (np. fizyka, zrobiliśmy, uniwersytet, nauka). Jeden niewłaściwy akcent i do widzenia.
b) Lizusostwo czy prawdomówność? Osoba zainteresowana będzie musiała wyrazić opinię
 o mojej cerze.
c) Odpowiedź na pytanie: W jakiej epoce chciałbyś żyć? (jest tylko jedna rozsądna odpowiedź)

Kryteria są, jak widać, dośc przejrzyste, więc Drodzy Artyści, mówcie pacierze za moje bogactwo.

niedziela, 23 lutego 2014

Hold on, little girl

I chciałabym, i się boję. Taka jestem. Cierpię również na Syndrom Leniwca, który jest jeszcze gorszy niż Zespół Touretta, bo nawet nie chce ci się bluzgów rzucać. Z bluzgami w moim wydaniu jest jeszcze tak, że nie jestem w tym dobra, a jeśli się nie umie z gracją i wdziękiem przeklinać, to nie powinno się za to w ogóle zabierać.

Poza tym brakuje mi konsekwencji i jak powiem A to mówienie B wydaje mi się głupawe i standardowe, więc bieżam do S a nawet G. Albo nigdzie, gdyż jak wspomniałam, leń ma nade mną władzę.

We własnej głowie jestem CEO of Google, w praktyce – szkoda gadać. Wszyscy myślą, że jestem pracowita, bo robię to, tamto i siamto, a ja wiem, że to robię na 90%, tamto na 65%, a o siamtym czasem zapominam albo nie starcza mi sił. 

Lubię spać i pielić grządki.

(to post z cyklu "Autocharakterystyka Autofoba")

czwartek, 20 lutego 2014

Czołem, kmioty ze stolycy!

Kilka lat temu te słowa witały przybywających z różnych stron świata na Dworcu Głównym w Krakowie. Kiedy pierwszy raz je przeczytałam, odebrałam to jako przejaw wojenki krakowsko-warszawskiej, która manifestuje się tu i ówdzie pod postacią drobnych złośliwości, kultywowania określonych manier czy kąśliwych uwag takich jak tytułowa.

Wtedy widziałam jednak tak jakby w ukryciu, teraz widzę wprost, o co chodzi. A chodzi o pewną zarazę, która rozprzestrzenia się z prędkością Pendolino i która wyrządza szkodę czemuś, co jest tak cenne, jak bezbronne. Mówię o języku polskim.

Bo oto ja, niepotykanie spokojny człowiek, oaza dobroci i siostra miłosierdzia, gdy uszy me atakowane są wyrazami wymawianymi tak jak „lystopad”, „miely”, „golyzna”, zaczynam budzić w sobie Brodacza Pancernego. Skąd się to bierze? Czemu się tak rozprzestrzenia? W telewizorni jest to już tak powszechne, że nikt tego nie ruguje. Wiem, że od dłuższego czasu gadające głowy nie są wzorem poprawności językowej, ale czy to nie powinien być główny wymóg przy przyjmowaniu do tej pracy? Dlaczego muszę słuchać niepoprawnej wymowy i akcentowania (nagminne „poszLIśmy”, zrobiLIśmy” – ohyda!!), bo jeden dziennikarzyna z drugim się nie douczył, a dla szefów telewizji nie ma znaczenia, w jaki sposób wyrażają się ich pracownicy na wizji?

piątek, 31 stycznia 2014

Village people

Mój wewnętrzny wieśniak marzy o powrocie do łona.

Tak, jestem wieśniakiem. Lubię zapach gnojówki o świcie, czujne oczy w każdym oknie, błoto na butach. Wieś jest we mnie, zapuściła korzenie i się mocno trzyma, mimo że codziennie podlewam spalinami, pośpiechem, betonem, tłuszczą, potrzebą sukcesu i jedzenia krewetek. Jestem jak udomowione dzikie zwierzę, co to przy każdej nadarzającej się okazji zanurza pysk w szalony świst pędzącego powietrza. Podnieca mnie mokra zimna ziemia rozgniatana palcami, a wysoka trawa i drzewa-samosiejki wprawiają mnie w stan upojenia. Jestem narkomanem na odwyku.  

wtorek, 28 stycznia 2014

Tak wiele pytań, tak mało odpowiedzi

No bo czy tylko mnie się wydaje, że pomarańcze kiedyś obierały się lepiej i łatwiej się dzieliły na cząstki? A wódka była zimniejsza i bardziej pożywna?

No i dlaczego jednym Pan Bóg zsyła bułeczki maślane, a innym plagi egipskie? I dlaczego krzywe nie jest proste?

piątek, 24 stycznia 2014

Jaka to melodia?

Chodzi mi po głowie dzisiaj taka melodia:
pam parampam pam pa pa ra pa pa pa pam pam

Czy ktoś wie, co to jest?